Hi vrouw, mama (to be),
Ik ben Do (van Dominique). Een vrouw, een zus, een moeder.
Sinds het moederschap ben ik niet meer wie ik ooit was. Het heeft me meegenomen op deze reis van zelfontdekking, groei & bloei.
Het was mijn grootste wens om moeder te worden. Het was mijn grootste angst dat dit niet zou gebeuren en ik zonder geliefde en zonder kinderen mijn leven zou moeten leven. Wat een geluk, wat een opluchting toen mijn lief en ik ons eerste kindje verwachtten. Een boost van liefde. Maar toch bleef ik ergens voorzichtig. Afwachtend. Zou alles wel goed gaan? Hoewel ik deze grote kinderwens koesterde, ben ik altijd ontzettend bang en nerveus voor de geboorte geweest. Ik wilde er niet aan denken. Totdat ik zwanger was. Als ik ergens voor ga, ga ik volledig. Dus ook in mijn zwangerschap wilde ik me graag goed voorbereiden. Ik wilde alles weten. Ik besloot te duiken in de hypnobirthing. Dat voelde goed. Daar geloofde ik als yogi in, in de kracht van de adem.
Maar het mocht niet zo zijn. Ik heb geen enkele les kunnen volgen als voorbereiding op de geboorte van Suze. Onze firstborn die we met 24 weken verwelkomden. Onze ontmoeting was ook ons afscheid. Het was alles wat ik niet wilde. Het was onnatuurlijk. Het was hartverscheurend. Het was zo intens pijnlijk. Ik was mama maar ik bleef achter zonder mijn kindje. Haar moeten loslaten heeft me binnenstebuiten gekeerd en dat steeds weer opnieuw. Het is het allerzwaarste en allermoeilijkste wat ik in mijn leven heb moeten doen.
Wat een geluk, wat een opluchting toen ik ontdekte dat ik opnieuw zwanger was. Een boost van liefde. Maar er was ook angst, onzekerheid en wantrouwen. Het was pittig. Meer dan ooit voelde ik het verlangen naar de onderdompeling in de wereld van het moederschap. Ik verslond het ene na het andere boek. Ik deed hypnobirthing. Ik deed zwangerschapsyoga. En ik was zó voorzichtig. Ik zou er alles aan doen om dit kindje gezond en natuurlijk te baren. Het bleef moeilijk maar het vertrouwen groeide beetje bij beetje. Maar toen was daar Covid en kwam er een nieuwe, grote angst bij. Zoveel onzekerheid. Zoveel dreiging. Ik moest de moed uit het diepste van mezelf verzamelen. Maar ik wist dat mijn adem me zou leiden. Mijn adem ging me hier doorheen helpen. En zo gebeurde het. Met de adem als mijn anker werd onze Belle thuis, volledig natuurlijk, geboren. Het was zwaar. Het was diep. Het was krachtig. Maar bovenal was het zó zó mooi. Ik maakte een transformatie door. Van moeder zonder kindje werd ik er eentje met kindje en ik zweefde.
De liefde was grenzeloos. En zo ook mijn zorg. Ik voelde dat ik hiervoor was gemaakt. Maar tegelijkertijd was ik ook nog in de rouw en dreven mijn perfectionisme en angst me uiteindelijk in de overspanning. Ik ging in therapie. Ik ging op retreat. En daar in Ibiza voelde ik weer een shift in mijn zijn. Ik zette stapjes richting mij. Ik ontdekte de spiritualiteit en ik kwam thuis. Het voelde zo verhelderend. Zo verrijkend. Zo helend. Daar mocht ik ervaren dat Suze mijn leven verrijkte op een manier zoals dat alleen kon als ze niet bij me op aarde was. Zij had mij hier gebracht. Op dit pad van zelfontdekking, heling en groei. Ik besloot te stoppen met mijn job als communicatiespecialist. Ik was al lange tijd niet meer happy doordat ik mijn creativiteit niet goed kon uiten en aan zingeving ontbrak het ook. Mijn moederschap liet niet alleen de moeder in mij groeien, ook ontstond er een krachtige drive om andere moeders te helpen. Om van betekenis voor ze te zijn. Tijdens deze ultieme, diepe, life changing transformatie. Ik volgde mijn hart en zo ook de opleiding Geboortefotografie. Ik was compleet in mijn element.
Toen ik zwanger raakte van ons derde kindje, was er weer geluk. Maar de opluchting voelde ik niet. Wederom werd ik me ervan bewust dat ik niet meer dezelfde vrouw was als diegene die ik in mijn vorige zwangerschap was geweest. Er was meer rust. In mij. Meer vertrouwen. Meer verbinding. Het vele en harde werken aan mezelf had resultaat. Ik nam dan ook het besluit dat de onderdompeling, waar ik opnieuw zoveel zin in had, nu niet gericht zou zijn op kennis maar op gevoel. Als een echte boekenlover verslond ik nog steeds het ene na het andere boek. Maar daarnaast ging ik aan de slag met een doula. Mediteerde ik veel. En deed ik yoga tot een paar dagen voor de geboorte. Mijn gevoel en intuïtie waren mijn leiders. Natuurlijk kende ik momenten van angst en bezorgdheid. Dat zal er ook nooit niet meer zijn. Daarvoor is het verlies te groot geweest. Het besef van de kwetsbaarheid van leven, van het wonder, zal mijn hele leven in mij leven. Het verschil was echter dat ik nu kon voelen en vanuit gevoel dicht bij mezelf kon zijn en blijven. Onze Liva kwam tijdens een prachtige natuurlijke geboorte compleet hands-off thuis ter wereld. Het was de geboorte waar ik naar had verlangd, die ik had gewenst, die ik had gevisualiseerd, die ik had gevoeld. Zo liefdevol. Zacht. Bekrachtigend. Wauw. Wederom werd ik omvergeblazen door de boost aan liefde en kracht. Moederschap raakt je in je diepste kern. In je hele zijn. Het is zo puur.
En hoewel ik al zoveel stappen had gezet in mijn heling en mijn persoonlijk groei, ging ik er opnieuw volledig in op. Liva had ernstige reflux wat ervoor zorgde dat ik uiteindelijk 6 maanden lang met haar op mij sliep en haar overdag alleen maar ronddroeg in de draagzak. Ik voelde de energie uit me wegglijden. Ik wist dat ik beter voor mezelf moest zorgen maar ik kon het niet. Mijn hoofdtaak was de zorg voor mijn kindjes en daar gaf ik alles voor. Van door al die weken van extreme misselijkheid tijdens de zwangerschappen heen kruipen tot het door blijven draven in alle late en vroegte van de dagen als moeder. Totdat het slechter en slechter met me ging en ik een paar dagen voor vertrek op retreat naar Ibiza de diagnose burn-out kreeg. Ik kon niet meer. In Ibiza probeerde ik mee te deinen op de golven van het geweldige transformatieve programma van deze soul conscience retreat. Om uiteindelijk precies dat te krijgen wat ik écht nodig had. Ik werd op mijn knieën gedwongen. Ik kon helemaal niets meer. Suze was steeds dicht bij me. Ze richtte zich tot mij. Het was het keerpunt. Ik gaf me over. Er volgde een lange tijd van donkerte, van loslaten, van overgave op alle gebied. Mijn lijf en hoofd hadden rust nodig. Zoveel rust. Ik moest nog meer naar binnen keren en aankijken wat ik daar allemaal aantrof. Het was zo ontzettend diep en rauw. Mijn trauma’s drongen zich een voor een aan me op. Het was overleven op een ander level. En opnieuw merkte ik shifts in mezelf. Alles wat ik deed voor mijn herstel, mijn heling, mijn groei bracht me dichter bij mijn authentieke ik.
Zo werd dit proces van diepte er ook een van hoogte. De ene na de andere verandering in mijn leven volgde. Ik veranderde mijn levensstijl, mijn eetpatroon, mijn levensvisie. En ik verbond me. Met de natuur. Met het hogere. Met de vrouw in mij. Ik voel nu wat het betekent om vrouw te zijn. Om moeder te zijn. Om echt mijn puurste ik te zijn. Ik leerde zoveel en voelde mijn drive en kracht met elke stap groeien. Mijn levensmissie openbaart zich steeds meer. En alles in mij schreeuwt dat ik dit moet delen en verbinding moet creëren. En dat is wat ik nu doe. Ik deel mijn kennis en ervaringen om vrouwen meer met zichzelf te verbinden waardoor ze de kracht kunnen voelen die in elk van ons schuilt. Ik help je om te komen tot je kern. Ik zie je. Ik voel je. Ik ben er.
Liefs,
